1 Limiar

Cada vez que dou un mergullo na miña vida de dibuxante apaño retrincos deleixados, que non tiveron realización plástica e que agora vou aproveitando, cando cadra, nos meus soaces literarios. Tamén atopo na valume de papeles vellos moitos retrincos esquecidos do meu pensamento, que recollo, amoroso, coma se fosen recordos dun irmanciño morto. Outras veces un retrinco de papel faime cavilar no intre de vida en que foi escrito, e sorríome compasivo.

Cando estaba de praiticante no Gran Hospital de Compostela encontreime unha noite de servizo no coarto de Socorro e leváronme un suicida moribundo. O coitado espichou alí e quedei soio na súa compaña, cheo de medo e de respeto. Pero aquela impresión inspiroume o treito siguente:

«Os mortos son uns perguiceiros. Cando non rexen coa vida derrúbanse, redondos, e fican esterricados nunha postura ridícula, e ás veces indecente. Caen de calisquera xeito e non volven a erguerse. Estou por decir que paran os folgos e o corazón para repousar mellor. Serían capaces de quedarse cos ollos abertos se unha man amorosa non llos cerrase. Quedaríanse en cirolas e camisa se non os vestisen para recebir, dinamente, a derradeira visita dos veciños. Saben o disgusto que dan á familia e nen por esas despertan. Saben o que custa un enterro, e os nugalláns mórrense para sempre. Choran ó seu redor os fillos, a muller e a sogra, i eles siguen tesos. Lévanos fechados nunha caixa de madeira e non estremecen. Lévanos para apodrecer debaixo da terra e non protestan. A terra cómeos, e os perguiceiros consinten en perde-la carne con tal de non volver á vida».

«Abride a modo a caixa dun morto de sete anos e non atoparedes máis que os ósos e os zapatos; pero conservarán a postura en que os deixou o enterrador».

¿Quen ollaría nesta bulra os medos que papei na compaña dun morto?

Pois se fose cordo entregar ás letras de molde as miñas fraquezas, podería citarvos enxemplos de meirande artificio; pero cada vida é unha novela que se perde, porque a i-alma ten máis pudores que o corpo e gusta de taparse con adobíos de imaxinación.

De todos xeitos, hai retrincos en carne viva que poden amostrarse tal como se conservan na memoria, e aínda convén certificar da súa autenticidade. Son esas cousas que lle pasan a un e que dá gusto que se crean cando se contan.

Por eso eu ofrézovos hoxe uns anacos da miña vida e prégovos que os tomedes por certos e verdadeiros; pero se coidades que son mentiras eu perdónovos por adiantado.

Pontevedra, 1934

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *